Sesión 3 Luz - Expresión escrita

Sesión 3 Luz – Expresión escrita

Empezamos esta sesión presentando a actividade que tiñamos que traer preparada. A nosa trataba dunha imaxe de Dayna diante dunha casa en forma octogonal típica de Michigan de cando compartía piso con amigas da universidade. Neste caso saíron ao fronte da clase o grupo de Montse, David e Nerea, e na súa imaxe podiamos ver a Montse cos protagonistas da película de O Mago de Oz na Premier en Londres. Unha foto canto menos peculiar.

Eu fixen esta mesma actividade cun grupo de 1º da ESO durante as prácticas no instituto. Posto que ían a ver o temario das partes da casa e tipos de vivendas, e era o meu primeiro día de clase con eles, empecei poñéndolle unha foto da residencia na que estivera eu vivindo de Erasmus e eles tiñan que adiviñar de que se trataba. Foi moi divertido e puideron aprender moitas novas cousas sobre Alemaña, aparte de vocabulario sobre edificios e vivendas, posto que tamén lle puxen outras fotos de vivendas típicas do país e da zona de Baviera.

Paréceme moi interesantes facer as actividades de clase comunicativas, para que así os alumnos non deixen de prestar atención e sintan curiosidade por aprender.

Tamén falamos da importancia de poñer en xogo algún incentivo extra, como a posibilidade de organizar concursos cun premio final, por pequeno que sexa. Ou o feito de organizar tarefas con outros centros para que realmente sintan o interese intrínseco de querer comunicarse de maneira real.

Dedicamos unha parte da aula tamén a falar da avaliación e da importancia de valorar todos os aspectos, de involucrar a aula no proceso e de coñecer a importancia do erro, do proceso no que ese se implica, da necesidade de cometelo para aprender del. Non estigmatizalo senón aproveitalo para mellorar e que non sintan que é algo malo senón algo bo para procesalo e erradicalo.

Persoalmente, ao que máis importancia lle dou eu é ás ferramentas comunicativas e ao cognitivismo, que cada persoa sexa capaz de identificar as súas capacidades e saiba poñelas en práctica e aproveitalas. Que saiban que poden facer moito máis do que cren e que perdan a vergoña de falar noutro idioma na aula. Preocupareime moito de intentar crear un ambiente relaxado na aula en medida do posible (por suposto tamén depende do comportamento do alumnado, porque ten que haber un orde) coa intención de que haxa un entorno de tranquilidade e confianza, sen medo a que se rían dos seus erros. E concienciar da aprendizaxe en grupo e da aplicación de estratexias para evolucionar na aprendizaxe. Tamén son partidaria de poñer probas periódicas para controlar que vaian recordando os conceptos máis importantes e o vocabulario clave e máis imprescindible. E a pesar de ser tradutora e estudar unha carreira puramente gramática e de análise lingüístico, apoio un sistema educativo de linguas baseado na función comunicativa e nunha menor concentración nas estruturas gramaticais.

Para a expresión escrita considero que é moi importante que coñezan que é o que se espera deles e que sexan conscientes do que son capaces de facer, dos coñecementos e das ferramentas que poden aplicar. Creo que é moi importante enfatizar a lectura, insistir en ler ben os enunciados e os textos, e de cada parágrafo sacar as ideas clave e traballar en torno a eso. Saber reformular a información que teñen e enlazala con outros coñecementos e así sacarlle partido. A capacidade resolutiva é algo imprescindible tanto no día a día da vida persoal como na vida académica e profesional.

Sesión 3 Ana - CLIL

Sesión 3 Ana – CLIL

Comezamos esta última sesión cun Warm-up the elixir bando nalgunhas cuestións xerais do estilo: café ou té? Can ou gato? Inverno ou verán? E debatir por que. Moi entretido porque coñeces datos curiosos sobre os compañeiros e porque falas de algo realmente común que da moito tema e ganas de defender postura.

Despois, introducímonos na temática CLIL e como está implantado o sistema bilingüe na educación española. Eu persoalmente, e como estudante que xa cursou a sección bilingüe na ESO e no Bacharelato, son moi partidaria desta metodoloxía. Opino que é indiscutible que canto máis input da lingua inglesa recibamos, máis coñecementos absorberemos. Por isto, considero moi beneficioso que se introduza en todas as escolas do país en todos os grupos, aínda que nalgúns casos sexa a modo de apoio, porque é realmente gratificante sentir que estás aprendendo inglés ao mesmo tempo que outra materia. E sen dúbida, o nivel dos alumnos que están na sección bilingüe é moito máis elevado, así como o interese e a presión do grupo por aprender máis e por mellorar. Ademais, estas seccións suelen ir da man de viaxes e intercambios, e correspondencia con outros centros de outros países. Todo isto aporta un altísimo nivel de educación social e cultural, polo que non son máis que vantaxes para o crecemento persoal do alumno.

É moi importante saber levar as clases, e conseguir que haxa un balance entre o contido, a comunicación, a cognición e a cultura, para que así a metodoloxía se desenvolva da maneira máis correcta posible e cumpra a súa misión de efectividade. É importante tamén aportar aos alumnos medios para que sexan capaces de desenvolver as súas propias estratexias de aprendizaxe e saiban explotar as súas fortalezas. Ademais de axudar a mellorar as destrezas comunicativas e da importancia de traballo en grupo, posto que o grupo é outra gran fonte de coñecemento.

O meu TFM vai a estar baseado no concept-based  approach e algunhas actividades que levei a cabo na aula consistían que entre todos foran reunindo as características propias das descricións e das conversacións formais e informais. E neste tipo de actividades pódese ver como de interesante é que vaian entre todos tendo iniciativa e interese en descubrirse a si mesmos e se sentan orgullosos dos seus resultados, ademais que serán esquemas conceptuais mentais que lle quedarán na mente para sempre e poderán levar a cabo noutras situacións diferentes.

Sesión 2 Ana – Comprensión escrita/lectora

Sesión 2 Ana – Comprensión escrita/lectora

Empezamos cun Warming Up moi divertido cun toque ético de sobre cal sería a nosa maneira de actuar ante una situación de cúmulo de circunstancias na vida diaria. Sen dúbida a miña maneira de actuar tíñaa moi clara, primeiro non armar un cristo na cociña, logo o bebé, logo os timbres porque o descoñecido non prima en absoluto ante o persoal e por último a roupa, se se molla xa se volverá a lavar, será por roupa…

Sen dúbida este tipo de actividades son moi divertidas e interesantes para captar a atención do alumno, que desconecten da asignatura anterior e outras distraccións persoais e pasen a centrarse nas actividades comunicativas.

Fixemos un exercicio de proba de que os alumnos non len os exercicios, cousa que me recordou moito a min. O certo é que creo que é algo humano lanzarse a intentar resolver o problema sen analizar a situación correctamente antes, igual creo que é pola presión da sociedade de facer todo a correr, de que canto antes se faga máis efectivo se é, cando é mentira. Canto mellor se faga máis efectivo é, porque se eliminan os posibles posteriores arreglos.

Ana tamén nos comentou a estratexia de poñer a principios de curso un texto de selectividade e a finais de curso volverllo a poñer, para darse conta así dunha maneira real de canto melloraron, levantándolle isto a autoestima e confianza en si mesmos de cara a esta proba. Isto paréceme moi importante na aprendizaxe de idiomas, a ausencia de vergoña e confianza para progresar. Algo que sen dúbida eu traballaría desde o primeiro día intentando crear un bo ambiente na aula.

Logo vimos unha actividade para a adquisición de adxectivos que se pode propoñer e que da mesma maneira tamén fomenta o aumento da confianza en si mesmos, que consiste en describir as cualidades do compañeiro e cales non ten e lles gustaría ter. Polo xeral soen ser benevolentes e só pola curiosidade que terían, prestarían moita atención, quedaríanse co vocabulario e sacaríalles un sorriso.

Durante a transición da aula, Montse fixo un comentario moi interesante dun recordo que tiña da súa clase de inglés cando estaba de alumna no instituto e a súa profesora era esta mesma. Ese recordo trataba de que nunha ocasión, unha das compañeiras de instituto ou ben copiara ou lle fixeran a redacción que había que entregar. A estratexia inmediata da profesora para sancionar e resolver isto foi preguntarlle nada máis chegar a clase ao día seguinte por determinadas estruturas ou vocabulario que contiña esa redacción. Ao non sabelas, resultou evidente o delito e, aparte de ter que repetilo, non lles quedaría ganas de volver a copiar.

Tamén vimos os tipos de lectura e como se deben levar a cabo para que sexa eficaz, falarlles deles e da importancia de buscar aspectos clave e información específica para poder sacar o máximo proveito posible para solventar as tarefas.

Parécenme todos xeitos moi acertados de desenvolver unha clase de idiomas. Dinámica, proactiva e con moito interese. Ademais de asentar bases e sentir esa tranquilidade na aula que lles leva a estar máis relaxados (porque a tensión nunca levou a nada) e adquirir mellor os coñecementos. Sen dúbida sempre tirarei de polo menos unha actividade interactiva en cada clase para que esta se faga máis levadeira e se relaxen. E tamén teño moi claro que a mediados-finais de cada aula preguntarei o vocabulario repetidas veces para que o vaian memorizando, asegurándome de que se levan os conceptos clave e o vocabulario máis destacado.

Sesión 1 Ana - Comprensión oral

Sesión 1 Ana - Comprensión oral

Esta foi a nosa primeira sesión con Ana e unha vez máis, quedamos encantados. Unha clase moi do estilo da de Luz: dinámica, innovadora e interactiva.

Para empezar deunos outra moi boa idea de empezar unha clase de principio de curso presentándonos de maneira que poidamos coñecer un pouco máis sobre os demais.  Maneira tamén de empezar as clases e captar a atención dos alumnos de maneira voluntaria e con gañas (un warm-up ameno).

Logo aclaramos a diferenza entre exercicio, actividade e tarefa. Aínda que as actividades son a mellor opción, porque nin son aborrecedoras  nin se pasan de largo, considero que os exercicios son unha boa opción para dixerir de maneira visual, aclarar e asentar determinados conceptos. Logo as actividades orais parécenme a mellor opción para, despois de oír algo moitas veces, que saia de maneira natural. Unha tarefa paréceme moi boa opción para o final de cada avaliación ou dun tema importante. Que eles mesmos se encarguen de saber reproducir e utilizar no contexto correcto as estruturas adecuadas e o vocabulario correspondente ao tema.

Falamos tamén do importantísimo factor da motivación intrínseca na aprendizaxe. A min tamén me parece fundamental, porque o interese intrínseco é o que fai que levemos ao noso terreo calquera tema e aí asente de maneira especial, porque nada ten tanto éxito como aquilo que se realiza cun obxectivo persoal.

Tamén falamos das distintas formas de explotar un audio, as distintas actividades que se poden levar a cabo a partir dun exercicio auditivo e como se pode desenvolver de xeito oral dependendo de cómo o enfoquemos e que obxectivo lle poñamos, e a que público irá destinado.

Persoalmente penso que a comunicación oral é a máis importante nun idioma. Evidentemente, todas son moi importantes á hora de coñecer ben unha lingua e poder traballar con ela (ben sexa para o ámbito laboral, como para poder ler libros específicos ou noticias, ou ver películas en versión orixinal), pero considero que a comunicación oral, para dar o primeiro paso nunha lingua, é o máis importante. Se de primeiras se colle soltura para expresarse nunha lingua, e seguridade ao entendela, isto aportará un factor de confianza na persoa moi importante para que os seguintes na aprendizaxe dunha lingua se produzan de maneira máis efectiva.

Así, eu nas miñas aulas sempre farei que se sentan cómodos tanto falando como entendendo, repetindo as veces que fagan falta, para que unha vez se sentan coa confianza suficiente, o resto vaia xurdindo con soltura e tranquilidade, sen medo a que non sexan capaces de aprender a lingua.

Última sesión - Carlos

Sesión 6 con Carlos: Recopilatorio e votos

Esta foi a derradeira sesión con Carlos e do mestrado.

Aproveitamos esta aula para facer un recopilatorio de todas as nocións que fomos vendo ao longo da materia, así como unha avaliación colectiva do que aprenderamos.

Fixemos distinción entre coñecementos e competencias e xuntos fomos reunindo conceptos nunha presentación conxunta. Dos coñecementos, lévome os principais conceptos que se han de ter en conta á hora de desenvolver unha boa clase: feedback, scaffolding, adecuación do enfoque didáctico e metodolóxico, usos do CALL e un bo desenvolvemento da avaliación do alumnado. En canto ás competencias, saber motivar ao alumnado, saber recoñecer o interese deste en todas as situacións, facer un uso axeitado dos recursos didácticos (tanto de libros como das TICs), manter un entorno comunicativo e dinámico e ser innovador e creativo. Estes son os principais mandamentos dun bo profesor.

A continuación fixemos unha especie de xuramento no que nos comprometíamos a realizar sempre tres cousas que nos pareceran máis importantes e nunca deixar de aplicalas, así como comprometernos a recordárnolos a nós mesmos de cando en cando.

Por último fixemos unha lista de formas de seguir aprendendo aspectos de didáctica, como visitar blogs especializados, ler sobre traballos de especialistas en métodos de aprendizaxe (estar sempre actualizado), revisar de cando en cando a biblioteca a ver se hai nova bibliografía interesante, seguir en contacto cos compañeiros para ir tamén aprendendo os uns dos outros [o construtivismo é aplicable a todos os ámbitos en todas as materias], apuntarse a formacións, participar en proxectos, ver charlas de TED e entrevistas a especialistas.

Deste xeito fixemos un resumo chave de todo o visto ao longo da materia, e levamos un esquema mental conciso para saber sempre cal é o xeito máis adecuado co que deberemos proceder.

Esta materia, xunto coa de psicoloxía, resultáronme as máis interesantes do mestrado e podo dicir que levo moito aprendido e que me sinto máis segura á hora de saber que serei capaz de implementar todos estes aspectos no desenvolvemento das aulas.

Sesión 5 Carlos Valcárcel: A avaliación

A avaliación

Nesta sesión falamos sobre a avaliación na aula de linguas estranxeira.

Empezamos entendendo o verdadeiro significado de avaliación e todo o que esta conleva, posto que non só se trata de corrixir e de cualificar numericamente, senón tamén de dar feedback e que teña repercusión na aprendizaxe.

Empezamos facendo unha actividade na que dixéramos cousas que nos molestaran no paso sobre as avaliacións dos profesores, as máis repetidas foron o feito de non avaliar as competencias senón só os coñecementos específicos de gramática e vocabulario, enfocarse no erro e non noutros aspectos das actividades e centrarse só na gramática. A min había algunha cousa que me molestaba tamén e era que aínda que puntuaban a asistencia, os centos de presentacións, e de traballos e entregas, isto só se reflectía na nota unha vez aprobado o exame, o que viña a ser o mesmo se sempre, centrar a verdadeira importancia na proba e deixando ver que o resto só era complementario.

Aprendemos que hai tres normas que hai que ter moi claras á hora de avaliar para que sexa unha avaliación real e coherente. Primeiro, ter en conta todos os aspectos do que o alumno aprendeu e de todo o seu desenvolvemento na aula. Logo, que sexa fiable, non deixarse involucrar porque unha persoa teña don de xentes se non ten maiores nocións de coñecemento que outro. E por último a factibilidade, ter moi en conta o tempo que temos para avaliar, o número de mostras recollidas e o número de criterios de avaliación. Coherencia.

Vimos outras posibles formas de levar a cabo a avaliación: autoavaliación, coavaliación e heteroavaliación. A primeira trátase de que o alumno se corrixe a si mesmo seguindo uns baremos orientativos. Eu son máis partidaria da avaliación por parte do profesor que da a materia. Creo que é o realmente experto no tema, coñece aos alumnos, a súa traxectoria, o seu interese, o grao de mellora e os coñecementos reais que o estudante ten (que non sempre se reflicten nun exame). Considero que a parte social no proceso de avaliación é moi importante. Non creo que un alumno, por moitas pautas que lles dean para efectuar a avaliación, poida exercer de maneira xusta esta función. Non creo que estea preparado para ser consciente das consecuencias da avaliación e de todos os matices que esta debe englobar. E o mesmo coa avaliación por parte de outros profesores que non presenciaron as clases e a evolución nela dos alumnos. Neste caso, aínda que me considere unha persoa innovadora noutros ámbitos da miña vida, no que á avaliación respecta, quedo co sistema de avaliación tradicional.

Tamén vimos a importancia de realizar distintos tipos de avaliación, desde a inicial ata a sumativa, e a importancia de avaliar exactamente o que se busca en cada proba. E tamén as diferentes ferramentas que se poden usar en cada unha.

No caso da avaliación de linguas temos que ter en conta que hai moitos aspectos que han de ser avaliados, co cal deberemos ter unhas pautas moi claras para poder realizar unha avaliación correcta. Deberemos ter unha lista cos criterios que teremos en conta (contido, estruturación, léxico, gramática, comunicación non verbal, comprensión, etc.). Así, deberemos ter unha lista para seguir todos os puntos de control e ila revisando periodicamente.

A miña conclusión é que hai que transmitir aos estudantes a sensación de tranquilidade no que respecta aos exames. Hai que conseguir na aula un ambiente de calidez e tolerancia para que non se sintan avergoñados de falar outro idioma, e así poder sacar máis proveito á aprendizaxe na aula. Ademais, eu persoalmente faría probas semanais, e preguntaría todas as semanas listas de vocabulario e estruturas destacadas para que a base de repetición o recordasen. Tamén preguntaría cada día a tres persoas algo destacado da clase anterior e iría dando un 0,01 punto que se sumaría na nota final, para ver se así houbera algún que tivera interese en pouco a pouco ir engadindo interese e puntuación.

En resumo, un adecuado sistema de avaliación é moi importante para ser xustos cos resultados do alumnado e tamén para que este se sinta máis seguro a hora de saber que é o que se busca e que é o máis importante na aprendizaxe.

Sesión 4 - Carlos Valcárcel: CALL

Sesión 4: CALL

Esta sesión dedicámola á profundización da aprendizaxe de linguas baseado no CALL.

O CALL (Computer Assistance Language Learning) é un tipo de didáctica na ensinanza de idiomas que se basea nas ferramentas dixitais. Pode resultar bastante interactiva e conseguir que tamén sexa efectiva a aprendizaxe. Falamos do termo Gamification (ludificación), que consegue que a aprendizaxe de linguas se faga dunha maneira interactiva, entretida e que se produza de maneira eficaz sen ter que desempeñar un esforzo tan grande como o de memorizar normas e vocabulario.

Xa empezou antes de que chegara internet a todos os fogares, inicialmente facíase a través de cds de audio.

Colleu forza cos anos por múltiples motivos, nalgúns casos por non poder asistir presencialmente a un curso, e outros porque realmente é un reforzo moi efectivo para que se produza a aprendizaxe. Trátase dunha comunicación multimodal, posto que non se trata só de ler textos e escribir redaccións, senón que tamén teñen acceso a vídeos, audios, fotos, etc. E a aprendizaxe visual acostuma a ser a máis eficaz, todo o que se recibe a través dunha imaxe, permanece dunha maneira distinta na mente que se se ten que procesar a través de palabras. Deste xeito, coas correctas imaxes e vídeos explicativos, pódese adquirir en menos tempo máis coñecemento.

Trátase dunha aprendizaxe colaborativa, porque aínda que non están xuntos, poden construír tamén o coñecemento entre varios. Ademais do feedback recursivo, a corrección dos comentarios para recibir a información correcta.

Toda esta aprendizaxe lévase a cabo a través de dispositivos informáticos, ben sexa ordenador, tablet ou incluso o propio móbil. Está sempre accesible e disponible para volver dunha maneira rápida a ela sen ser necesario buscar nos caixóns para atopar as páxinas.

Falamos do MOOC e do Padlet, cousas das que gardo un bo recordo por ver na clase de informática. O Padlet pareceume especialmente creativo e divertido, e o MOOC paréceme moi explicativo se está claro e organizado.

Comentamos de novo a importancia da aprendizaxe periférica que se constrúe a través de ver como o fan os outros, ou os coñecementos que eles aportan.

Vimos a posibilidade de utilizar as redes sociais como recursos moi interesantes para a posta en práctica da materia, con menor esforzo e maior diversión, así como o interese intrínseco por estar activo nunha rede que pode unir con máis persoas e no que o factor social aumenta as posibilidades de estar activo na aprendizaxe.

Tivemos a oportunidade de ver unha das páxinas de Facebook de Carlos que utiliza para as clases dos seus alumnos. Foi incriblemente interesante, porque puidemos ver en directo vídeos nos que se sentía a emoción e a implicación dos alumnos que participaban, así como todos os comentarios nas imaxes do blog. Ademais, podíase apreciar que a aprendizaxe era moi real porque eran cousas do día a día que eles utilizan, como falar dos seus ídolos, das súas mascotas, descricións, chistes.... E o feito de que houbese premios incrementaba a actuación e a implicación.

Sen dúbida, un grupo de Facebook para a aula vai a ser unha das ferramentas que use nas miñas clases. Creo que é moi innovador e divertido, e é unha maneira de estar sempre conectado e con curiosidade por saber cousas dos demais, xeito de coñecer moito novo vocabulario con interese persoal por querer entender e coñecer.

Con todo, aínda que este método ten aspectos moi positivos, creo que a experiencia presencial é moito máis gratificante. Se non se entende algo no momento explícase, xorden dúbidas que outras persoas tiveron e que ao mellor a outro desde a casa non se lle ocorrerían. Tamén se trata dunha interacción real e a sensación de unión social fai que se produza un ambiente cálido no aula que favorece a dinámica da clase.

Sesión 3 Carlos Valcárcel - Aprendizaxe baseada en tarefas

APRENDIZAXE BASEADA EN TAREFAS

Comezamos unha explicación da plataforma de Google presentations, un especie de muro dixital no que todos os membros da aula poden participar ao mesmo tempo aportando ideas e creando coñecemento de maneira conxunta.

Logo pasamos ao recorrido deste método de aprendizaxe por tarefas influenciado polo construtivismo e que se empeza a usar a finais dos 80. Consiste en que, por grupos, se vaia creando un saber conxunto para acadar uns obxectivos, e poder acadalos reunindo as mellores ideas de cada membro, influenciándose así os uns aos outros. Así é como se desenvolve o denominado aprendizaxe periférica, que é aquela aprendizaxe que se leva a cabo a través de ver como fan os demais ou os coñecementos que outros aportan e complementándose. O profesor non é a única fonte de coñecemento.

As tarefas deben estar moi ben programadas e ter uns fins moi específicos, para que todo estea perfectamente coordinado e a ensinanza sexa concreta e clara. Toda a teoría que se dea na aula debe estar relacionada e baseada na tarefa práctica que se vai a realizar despois. Por exemplo, non se pode ver vocabulario na aula que non se vaia a utilizar despois, deberán ser termos adecuados á temática da tarefa, para así poñelo en práctica, producindo o que se chama reciclaxe lingüística.

Trátase dunha aprendizaxe activa, na que pasan de reproducir a crear, un xeito moito máis efectivo para que se efectúe a ensinanza.

E moi importante levar un rexistro de cómo se está desempeñando para ver que partes lles están causando máis conflito na aprendizaxe e poder así solventalo.

Debe estar moi ben programada e ser auténtica, para que eles poidan poñerse no caso práctico e resolver como se faría, produce un resultado e pon en práctica todas as competencias do alumno.

Fixemos unha actividade que consistira en propor unha tarefa para os alumnos, e no noso grupo eliximos a creación dun folleto de gastronomía de Vigo, no que presentaran os distintos tipos de comida que podemos atopar e elixiran o restaurante que a eles lles parecían máis significativos. Desta maneira terían que encontrar os locais, aprender todo o vocabulario das comidas, facilitar direccións, aprender os números e prezos en inglés e tamén a facer descricións.

Hai catro divisións notorias nas secuencias da aprendizaxe por tarefas que son as seguintes: a pretask (por exemplo unha actividade co léxico base), o task sycle (unha serie de actividades facilitadoras que guían o camiño cara a tarefa final), task implementation (a mobilización dos recursos, saberes e actividades que os alumnos van a levar a cabo para realizar por completo a tarefa final) e a avaliation. Esta última tamén ten moita importancia porque, informando previamente ao alumnado como se vai avaliar, guiaraos no camiño para saber que decisións serán máis acertadas para despois poder conseguir mellor resultado. Deste xeito falamos na aula da importancia das rúbricas na ensinanza. Tamén vimos a proposta dun debate controlado, para poder avaliar os coñecementos xerais que se aprenderon na aula (e que poñeríamos despois en práctica na última aula da materia).

Tamén falamos do Scaffolding, aquelas estratexias de apoio que o profesor vai dando para ir guiando aos alumnos e que así poidan alcanzar a construción plena do coñecemento.

Para finalizar vimos un vídeo en Youtube e Alina Filipescu de Total Physical Response dunha clase na que ela fai unha especie de teatro a medida que vai ensinando a lingua española. Así, consigue captar a atención do alumnado en todo o momento, facer que ao estar en movemento estea máis atento ao que está facendo e conseguir facelo real. Foi moi interesante.

A conclusión que saquei foi que é moi interesante este tipo de aprendizaxe porque se fai moi levadeiro, interactivo e consegue que os alumnos queiran superarse a si mesmos polo feito de traballar en grupo, posto que teñen ganas de competir de algunha maneira. Ademais, ao ter que poñer en práctica o mesmo vocabulario varias veces, é máis seguro que vaia a ser lembrado.

Sesión 2 - Luz: Actividades de lingua: produción oral

Mércores 25 de xaneiro de 2017

Segunda sesión con Luz Valencia

Actividades de lingua: produción oral

Esta sesión foi particularmente entretida porque non paramos de facer actividades na aula.

Cabe dicir que a primeira foi a máis curiosa de todas, porque trataba dun crucigrama baseado nos alumnos da aula. Unha actividade moi entretida e motivadora para os alumnos, adquiren novo vocabulario a través das descricións e poden chegar a coñecer máis sobre os seus compañeiros. Unha vez máis, non hai nada como o interese intrínseco á hora de levar a cabo unha tarefa. Rímonos moito e aprendemos curiosidades sobre os nosos compañeiros de aula. 

Outra actividade moi interesante foi a que fixemos a continuación. Mostrábasenos unha imaxe na que se podía ver a Cenicienta soa tomando unha copa na mesa dun bar. Así, por grupos, tiñamos que concluír a posible razón que a levase a estar alí. Logo mesturamos os grupos e escoitamos as opinións dos demais, e eliximos o razón final que mellor nos pareceu. Foi unha actividade moi entretida porque saca a relucir a capacidade imaxinativa dos estudantes, cousa que fai que se veñan arriba e se impliquen máis na actividade.

Son moi partidaria de levar a cabo este tipo de actividades na clase. As linguas van ligadas ás humanidades, e as humanidades son un xeito apaixonante de ver a vida e de intentar darlle significado. Penso que tanto a literatura, como a música e como o cine poden ser medios moi interesantes para aprender e captar a atención e o interese do alumnado. De feito, a miña tarefa proposta para o traballo que nos encargou Hermes na clase, estaba baseada na película de Big Fish. O traballo consistía na organización dunha tarefa para os alumnos baseada nun texto orixinal, e a partir del, propoñer calquera tipo de encomenda, polo que eu me decantei por traballar a partir do guión orixinal de Big Fish. Achegaba un fragmento dese guión orixinal e propoñía que se cambiasen 3 das escenas que aparecen. Estas escenas consistían en tres maneiras distintas de intentar conseguir que a moza pola que o protagonista estaba tolo, se namorase del. Así, tamén achegaba as pautas básicas para a creación de guións de cine, onde se recollían as indicacións que deben levar, con exemplos. Tamén achegaba o link de Youtube a esa escena para que tivesen apoio visual. Desta maneira, considero que os alumnos poden desatar unha motivación extra á hora de realizar a encomenda se a relacionamos con algo como o cine, porque ademais o mundo dos guións cinematográficos é un tema polo xeral descoñecido para a maioría. E ademais, a liberdade de creación e imaxinación, que soe engadir un interese maior ao desempeño das actividades.

Aproveitei para investigar un pouco sobre a creadora da imaxe orixinal que vimos na aula, Dina Goldstein, e atopeime con que xa coñecía algunha imaxe súa, como a de Brancanieves co príncipe espatarrado no sofá e cargada co traballo dos fillos. Tamén a considero unha boa maneira de facer ver aos alumnos as outras realidades que existen nos contos de fadas, que non é todo tan bonito como o pintan e que hai que ter capacidade crítica á hora de analizar as perspectivas. Como a imaxe de Ariel atrapada nun acuario. Conseguir non só que os alumnos vaian á escola para aprender contidos, senón tamén para formar o seu espírito crítico e que teñan ansia por deixar pisada para ben na sociedade.

Outra das actividades que fixemos na aula e me gustou moito foi a de que levaríamos na maleta. Unha cantidade brutal de orixinalidades e de ver que todos somos capaces exercitar a memoria e lembralo todo se o asociamos con conceptos ou persoas (se nos tivesen mandado saír da aula conforme se desempeñaba a actividade seguro que a maioría xa non se lembrarían das cousas). Pero é unha maneira de demostrar que todos podemos desenvolver estratexias para conseguir que a aprendizaxe sexa efectiva.

Así mesmo, recibimos consellos moi valiosos, como o de nunca xamais esquecernos do factor motivacional dentro da aula, de non abusar dos proxectos para que estes non aborrezan, de facer uso de boas fontes de inspiración (como os libros de The Minimax Teacher e Humanising your Coursebook) e ter sempre un plan B en caso de que os recursos dixitais nos fallen. Ademais, aprendemos o significado de Lateral Thinking, os posibles usos que se lle poden dar a outras cousas para de algún xeito, captar a nosa atención, e asentar o coñecemento dese obxecto.

Para a seguinte clase tivemos que propor unha actividade por grupos que se basee nunha imaxe. A nosa actividade proposta polo noso grupo (Dayna, Joaquín, Vanesa e eu) é a seguinte:

Curso: 3º ESO

Temporalización: 1-2 sesiones

Pre - Reading

Les pondriamos a los alumnos esta foto y les haríamos en clase algunas preguntas previas para así ir introduciendo aspectos del reading posterior y que se motiven y muestren interés por el tema.

-What do you think the reading is going to be about?

-Do you notice anything different or special about this house?

-Why do you think I chose this photo?

Story

This is the O-house. It is called the 0-house because it has an Octagon shape. It is located in Albion, Michigan in the United States. I lived here my senior year of college, 2007-2008 with 6 of my girlfriends. They were friends that I met my very first year at college. I went to Albion College in Albion, Michigan, and this home is currently owned by the college. Octagon houses are part of an architectural movement that was very popular in the midwest during the mid to late 1800s. The house has two separate living areas, one upstairs and one downstairs. We lived in the downstairs floor. Below is an excerpt of the home’s history from a historical website about Octagon shaped houses.  

“Octagon house. 416 E. Erie Street. Albion, Michigan. Built before 1858. Sometimes called the "McGee-Osborne House," there is evidence that Osborne was not the first owner, although it's reasonably clear that R. McGee, carpenter and joiner, built the house. It is made of brick, and has been altered to an almost square shape by additions. Four corners, including the entrance, are flattened to provide for a single window. One can see this in the sketch below. A circular staircase runs from the first floor to the attic. A cupola was removed in the mid 1940s or before, and replaced by a skylight. The staircase likely ran all the way to the cupola originally. The house original had 12 foot ceilings. Sometime in the 1930s the ceilings were dropped 1.5 feet. A two story piece was added to the back of the house at some point to provide for a hallway and additional stairs. The dormers on the house were removed in the early 1990s, because they leaked, (Often the result when preservation collides with money) resulting in still more modification of the original structure.”
http://www.octagon.bobanna.com/MI.html

Here are some pictures of the house over the years. You can see that it has been modified extensively since it’s original construction.  

1858 drawing.	1858 drawing.	1868
c1910
	1907	1931

Reading One

1.Answer the questions.

Why is it called the 0-house?

When did she live in this octagon house?

When did she meet her friends?

What is McGee´s occupation?

When was the cupola removed?

How many feet high was the ceiling?

Reading Two  

2. True or False

Dayna lived with her friends in the upper floor. T / F

This architectural movement was very popular in the Midwest during the beginning to mid 1800s. T / F

A circular staircase runs from the first floor to the attic. T / F

The house is made of brick and wood. T / F

Post Reading

Les pondríamos a los alumnos esta segunda foto y les haríamos en clase algunas preguntas más.

• Why do you think we took the picture here? (Was it a special day)?
• Who are these girls? Tell us who they are and their story.
• Why are the girls so happy? (prompt for students to make up a story)
• Where did the girls go after the photo was taken?
• What are some of the pros and cons of living in a house and not a residence hall?
• Do you think it would be easy or difficult to live with 6 other people?
• What did you find most interesting about the history of the house?

Sesión 3 - Carlos Valcárcel: O enfoque por tarefas

Clase 16-01-17

Na clase de hoxe vimos o enfoque por tarefas.

Este é un método de aprendizaxe que se empeza a empregar a finais dos anos 80, antes este tipo similar de enfoque denominábase baseado en problemas. Este método está influenciado polo construtivismo, posto que os coñecementos se van afianzando a través da interacción co grupo, pouco a pouco vaise construíndo o saber, e así permanece por máis tempo na memoria.

Os proxectos pódense facer de maneira individual pero son máis efectivo se se elaboran en conxunto, posto que así tamén aparece a aprendizaxe periférica, que se dá cando as persoas aprenden vendo o que fan os demais, complementándose e aprendendo mutuamente. Así, da mesma maneira que no enfoque construtivista, o profesor fai de guía para que os alumnos alcancen o saber de maneira activa en comunidade, non só o profesor é a fonte de información sendo Ademais, a través deste método aplícanse e avalíanse tamén varias competencias, entrenando especialmente a comunicativa.

Non obstante, as tarefas deben de ter un fin específico, non poden estar creadas sen uns obxectivos claros. Débese corresponder cunha das unidades do temario da materia. Ten que ser auténtica, para que os alumnos adquiran coñecementos de situacións reais que sintan que poden aplicar e que saberán como levar a cabo, mobilizar procesos cognitivos que farán acadar un saber entre todos e producir un resultado. Así, irán desenvolvendo microfuncións ata chegar ao resultado final da tarefa, que é a macrofunción. Para todo isto, os alumnos teñen que estar preparados, polo que previamente se deben ir introducindo actividades que guíen aos estudantes a poder levar a cabo con éxito a tarefa, así como tamén facilitarlles fontes de información e tamén exemplos para que poidan orientarse (facilitadores).

Deste xeito, fixemos unha actividade na aula que consistía en propoñer unha tarefa en grupos de cinco. A nosa foi que os alumnos, tamén por grupos, creasen un folleto de un tipo de gastronomía das que podemos atopar en Vigo e elixir o restaurante que consideren máis representativo. Para isto é preciso que estean familiarizados con vocabulario de gastronomía, coas direccións, prezos, recomendacións e opinións persoais, adxectivos chave, etc. (microfunción comunicativa).

Persoalmente aínda nunca de clase con este sistema e gustaríame poñelo en práctica, pero quizais o que eu faría sería combinalo con outros tipos de aprendizaxe, para así alternar con frecuencia e que os estudantes non sintan que caen nunha rutina. Pero si que me parece que o máis acertado para unha clase de linguas é poñer en escena os aspectos comunicativos, posto que creo que o máis importante é que os alumnos adquiran seguridade á hora de falar e á hora de poñerse en escena, sentir que se saben defender e obter a seguridade que os empuxe a seguir adiante na aprendizaxe e a adquirir a lingua con éxito. Este é un aspecto que considero moi importante, porque a seguridade en un mesmo é a que desenvolve o papel máis importante á hora de acadar unha aprendizaxe. É o que motiva a seguir aprendendo e impide un bloqueo cognitivo. Ademais, o ter seguridade en un mesmo, leva a querer progresar en outros ámbitos da vida, como a querer desenvolver outras iniciativas e outras preocupacións.

Estou encantada de que por fin se avalíen as competencias, posto que a actitude é o que realmente conta na vida, e non só a capacidade de memorizar. E para mostra o noso presidente de Goberno, número un na súa promoción, pero que ninguén sabe que fai aí.

Así mesmo, é unha excelente maneira de preparar para a vida, posto que a aprendizaxe non remata no instituto ou na universidade, senón que estamos aprendendo toda a vida ata o día en que morremos. E acho que esta é unha boa maneira de preparar ao alumnado a enfrontarse a todos os retos que nos poidan chegar e ser capaces de tomar as pertinentes medidas para superalos. Aínda que tamén cabe dicir que nada como un ano de Erasmus para iso!

Sesión 2 - Carlos Valcárcel: A contextualización da aprendizaxe

Mércores, 11  de xaneiro

Ao principio da aula fixemos un repaso da clase anterior, recordando a importancia dun amplo repertorio lingüístico como profesor de linguas, que favorece a facilidade de aprendizaxe aos nosos alumnos.

Logo adentrámonos nos tipos de didáctica de linguas específicos para cada contexto concreto. Así, vimos a importancia de adecuar a ensinanza da lingua ao contexto específico de aprendizaxe, cousa que ata hai uns anos non se reparaba. Deste xeito, pódese diferenciar entre: didáctica da lingua inicial, didáctica da segunda lingua, didáctica da lingua estranxeira, aprendizaxe precoz de linguas estranxeiras, linguas estranxeiras para fins específicos e lingua estranxeira para seniors. E probablemente co tempo vaian aparecendo novas necesidades aínda máis específicas. Isto móstranos que temos que expor o enfoque didáctico en función do contexto, así como as gramáticas utilizadas, porque non son as mesmas necesidades as que teñen os expertos que traballan no campo da ciencia que buscan entender e redactar papers en inglés, que aqueles que o fan por interese persoal e por intentar reforzar a memoria, como son as persoas maiores. Do mesmo xeito, tampouco se pode presentar da mesma maneira se é un curso variado de persoas presencial como é a EOI que se é online, como os da UNED. Na EOI poderase partir dun contexto de aprendizaxe comunicativa polo contexto ambiental a través interacción co resto dos compañeiros, mentres que na UNED se aplicará o CALL (Computer Assistance Language Learning). Tamén se comentou na clase o nicho que hai no mercado da ensinanza de linguas sobre as novas tendencias de aprender inglés á par que se realizan outras actividades, como Golf & English ou Cata de viños & English. A min que me vou a ir fóra en canto remate o mestrado, xa me deu a idea de organizar un taller de cociña e ensinar español. Co cal, se me xorde a oportunidade de poder alugar unha cociña a bo prezo, organizarei un Tortilla & Español ou Paella y Castellano.

Na segunda metade da clase aula tamén vimos os factores que hai que ter en conta na aprendizaxe de linguas estranxeiras, que se poden dividir en: recursos didácticos, cartos e variable de alumnos. Neste punto, desempeña un papel moi importante a idade dos aprendices e cal sexa a súa lingua inicial. Sen dúbida, para o cerebro humano é fisicamente moito máis sinxelo adquirir idiomas nos primeiros anos de idade, xa que o cerebro está predisposto para iso, e a partir dos 7-9 anos xa se empezan a adquirir outras habilidades que non inclúen a capacidade de adquirir a fonética como antes, pero si a analítica e lóxica para poder entender regras e estruturas gramáticas e saber aplicalas. Por isto, a lingua inicial pasa a ser un filtro para todos os idiomas. Este persoalmente é un tema que me parece moi interesante, porque eu levo toda a vida nas clases de idiomas oíndo a frase: non traduzas! E sempre me pareceu absurda porque para dentro, preguntábame: pero como non vou traducir? Vexo incompatible aprender calquera concepto novo sen comparalo con conceptos xa coñecidos ou información previa que teñamos, porque é un proceso que fai o cerebro á hora de intentar adquirir calquera coñecemento novo, relacionalo con coñecementos previos asociados á temática para así poder asimilar e asentar a información nova. E nunca me pareceu mal en absoluto comparar coa nosa gramática inicial ou co noso vocabulario inicial para intentar buscar conexións lóxicas ou simplemente facer equivalencias ou distincións e así poder asimilar mellor a situación. Son estratexias lóxicas que o cerebro humano fai, poñan como se poñan. E sobre isto precisamente me gustaría enfocar o meu TFM, posto que ademais estudei Tradución e Interpretación e sinto que está asociado á miña liña de estudos.

Por último, tamén falamos do concepto “interlingua”, que fala de que a aprendizaxe dunha lingua estranxeira é unha espiral e que o proceso dura moito tempo. Aparece nos anos 70, creado por Selinker, e inclúe todas estas aproximacións e hipóteses que o aprendiz fai sobre a lingua estranxeira para ir asentando a súa aprendizaxe. Así como a importancia do ensaio – erro. Non se pode estigmatizar ao aprendiz cos erros, as interferencias son naturais e necesarias. Carlos tamén nos deu o sabio consello de non corrixir en vermello, para que os alumnos non o asocien coa súa incapacidade e se frustren, senón de escribir a alternativa para que directamente aprendan a correcta.

Sesión 1 - Luz

Xoves, 12 de xaneiro

Cuarto día de clase desde a volta de Nadal. Nova profesora na materia de didáctica: Luz.

E por sorte, unha vez máis, quedamos encantados.

Clase totalmente produtiva, interactiva e na que o tempo voou.

Para empezar, presentámonos. Cubrimos unha ficha e tivemos que escribir un pequeno dato curioso sobre nós. Cousa que me chamou moito a atención e me pareceu moi interesante pero que eu non estiven nada aguda. Acostumo a necesitar máis tempo para que se me ocorra algo orixinal, a presión nunca xogou ao meu favor (salvo as datas límite para a entrega de tarefas).

Logo fixemos un xogo moi entretido que consistía en adiviñar algo da profesora, o cal me parece tamén moi boa idea para ter unha primeira toma de contacto con ela e gañar un pouco de confianza, o que dalgunha maneira propicia un ambiente máis relaxado e de confianza na clase.

A continuación empezamos coa temática que nesta aula se trataría: que é unha competencia e cales son todas as competencias que se han de tratar nas aulas.

Así, paso por paso, fomos vendo entre todos as sete competencias que se han de incluír na clase de linguas estranxeiras, no noso caso, o inglés. Fomos aportando entre todos os coñecementos previos que tiñamos e a profesora foinos guiando ata adiviñar outras características de cada competencia moi importantes para utilizar.

A primeira competencia que vimos e a máis intrínseca coa aprendizaxe de idiomas foi a comunicación lingüística. Aquí fixemos unha actividade moi divertida, unha vez máis de adiviñar (que sen dúbida é o que máis motiva aos alumnos, dar motivos para ser máis rápido e levantar lixeiramente a autoestima), na que José e eu saímos ao fronte da clase e tiñamos que interpretar unha suposta situación real na que eu non coñecía o nome da palabra en inglés do obxecto que quería mercar (como de feito así era, neste caso tratábase dun rawlplug). Tanto José, que facía de dependente, como o resto da clase, tiñan que adiviñar que era o que buscaba. De primeiras, como sempre, ninguén quixo saír. Pero descubrín que non me sentín nada incómoda, de feito gustoume ter saído, porque na nosa aula hai moi bo ambiente, os compañeiros son todos moi considerados e colaboradores (algo que me encanta desta miña clase actual) e parece que esa actividade contribuíu tamén a gañarnos máis confianza aínda para o desempeño da aprendizaxe comunicativa.

Isto tamén me fixo dalgunha maneira valorar máis un dos métodos de aprendizaxe que viramos na materia de Inglés no contexto nacional e internacional, o método resposta física total. Este método iníciase en California nos anos 70, cando a pragmática de Chomsky está en pleno auxe. Indícanos que o noso cerebro está bioloxicamente programado para falar linguas, a linguaxe é algo innato. Este método pon énfase na comprensión, en escoitar e aprender. Así, a aprendizaxe xorde a través das accións e dos movementos físicos e o profesor convértese nunha especie de director de teatro. Non hai nin materiais nin libros de texto. De primeiras non me pareceu un método moi serio porque non considero que leve a ningunha parte á hora de realmente afondar nunha lingua, pero si me fixo ver que se pode tratar dun método moi efectivo para romper o xeo e coller confianza á hora de ter unha primeira toma de contacto cunha lingua e soltarse para falar. Ademais, asenta a seguridade do aprendiz para desenvolverse neste outro idioma, porque aínda que fraquee no punto da gramática, paréceme moi efectivo para lanzarse á fala da lingua, á par que entretido e dinámico.

En canto á competencia dixital, entendo que se trata dunha moi boa ferramenta para favorecer a aprendizaxe, pero aínda non estou segura de se estou a favor ou en contra. Como traballos para casa (tipo webquest) ou recursos online como dicionarios ou fonte de información, paréceme indiscutiblemente útil e imprescindible, pero para a aprendizaxe na aula non sei se me acaba de convencer. Isto débese a que o considero ao mesmo tempo unha ferramenta e unha distracción. Como alumna tanto de na universidade como na EOI, podo observar que o móbil é realmente unha distracción. Non considero que prohibilo sexa a solución, porque as prohibicións nunca foron boas e basta que se prohiba algo para que se empecen a saltar as normas, pero teño que dicir que desde hai uns anos para aquí, non conseguín estar unha hora enteira nunha biblioteca sen que soen móbiles ou se escoiten trozos de vídeos ou música en alto. Para min honestamente é moi molesto, e isto considerando que nas bibliotecas xa somos todos maiorciños, non estudantes da ESO. Isto lévame a debaterme como conseguir que os estudantes sexan o suficientemente maduros como para non estar mirando Facebook na aula ou falando por chats. Precisamente por isto son partidaria dunha aula como a que tivemos este día, innovadora desde o punto de vista de que é moi interactiva, comunicativa e efectiva, e na que non se depende unicamente de soportes virtuais para facer efectiva a aprendizaxe. Sen dúbida, nas miñas aulas si sería partidaria de que desenvolvan tarefas de TIC na casa e de vez en cando na clase, pero non o tomaría como o único medio para desenvolver a aprendizaxe.

Isto tamén me leva ao punto  que vimos da tendencia dos estudantes a utilizar o tradutor Google a pesar do moito que se lles avisa de non facelo. Como conseguir que se atrevan a facelo por eles mesmos coa axuda de outras ferramentas? Creo que aí unha vez máis entra en xogo o ambiente de tranquilidade e seguridade que teñan na aula e en si mesmos. Procuraría poñer poucos exercicios para que non recorran á opción fácil e non lles quite tempo de outros entretementos, pero intentaría propiciar unha vez máis un contexto de seguridade e de reforzo da autoestima para que sexa máis efectiva a aprendizaxe.

Outro dos puntos destacados na aula foi un vídeo que vimos chamado “Being rude internationally”. Os exemplos visuais e que chamen a atención de determinados aspectos fai que cale aquela información que se desexa dar. Ademais, persoalmente, estou moi sensibilizada co aspecto dos valores éticos. Son unha gran fan das revistas de National Geographic e sinto moitísima lástima por todo o que está a acontecer coas especies e coa contaminación do medio ambiente. Creo nunha imperiosa necesidade do ser humano de evolucionar en conxunto dunha maneira moi apremiante, considero esta competencia a máis necesaria de todas. Por este motivo, aínda que valoro moito a miña cultura, me sinto tan cómoda en países do norte. Porque aínda que sexan moito máis capitalistas (e non estea en absoluto a favor disto), están moito máis civilizados. Síntome cómoda porque alí maltratar a un animal está moi mal visto, por non falar de maltratar a unha persoa. E considero que a presión social é fundamental para que se cumpran as leis. Evidentemente. o peso da lei, se é real, é efectivo. Se un goberno se toma en serio empezar a penalizar os crimes, isto xurdirá efecto, pero por desgraza en España non pasa. Nin o goberno se toma en serio os valores éticos, nin tampouco sae dos cidadáns. Gústame dos países do norte, que se hai un caso de maltrato na vivenda do lado, se denuncie, e non se faga como que un non sabe nada. Isto en España acontece porque realmente está mal visto meterse nos asuntos dos demais, como que o que pasa entre unha familia ou parella non é cousa nosa e nós non o entendemos, cando nos países do norte o que está mal visto é permanecer pasivo e non estar activo no camiño cara a evolución conxunta da sociedade. Pero non quero ser catastrofista e quero aclarar que si creo que a evolución conxunta chegará tamén a España tarde ou cedo, aínda co gran intento do Goberno de aparvar a poboación a través de festas baseadas en mestura de alcohol e maltrato animal, fútbol e programación televisiva lixo. Sei que é unha sociedade que está moi formada, porque me da igual o que digan do sistema educativo español, eu penso que o funciona moi ben. Só se trata de viaxar e ler, e as cousas virán por si soas.

E ata aquí a miña reflexión persoal que me aportou esta clase. Só dicir que me gustou moito a maneira na que se desenvolveu e que me queda pendente descubrir como conseguir unha actitude madura por parte dos alumnos para que se desenvolva mellor a clase e a aprendizaxe sexa máis propicia.

Proposta de actividade para a aula

A actividade proposta para a clase consistirá no seguinte:

Primeiramente, anotaría no taboleiro palabras clave para que os alumnos adiviñasen de que temática se trata. Esas palabras serían as seguintes:

Floods, drought, heat wave, economic impact, melting ice, sea level rise

Empezaría poñendo unicamente tres palabras, e iría engadindo unha ata que alguén adiviñase que o tema é o Climate Change.

Logo preguntaría se coñecen máis palabras clave, aínda que fose en galego ou castelán e logo trataríamos de sacalas todos xuntos.

Despois preguntaría se coñecen persoas famosas involucradas neste tema: James Cameron, Harrison Ford, Mark Ruffalo. Sairá o tema de Leonardo Dicaprio e o discurso dos Oscars. Preguntaría se viron a película e que lles pareceu, con coidado de non contar demasiado para quen non a vira. Logo preguntaría se alguén viu o discurso e se recordan algo.

A continuación poñería o vídeo en Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=AOoP56eXtzM, saltando os agradecementos e indo directamente á parte na que pasa á temática do cambio climático (empeza no minuto 1:58).  Previamente explicaría algunhas estruturas como to take for granted, to procrastinate, to be drowned out. 

Logo preguntaría se entenderon algunha palabra clave como species, indigenous people, polluter e se sacaron algunha idea e daría un reforzo positivo. A continuación daría a transcrición en inglés e volveríamos a velo co texto diante, e preguntaría que palabras lle parecen importantes e senten algunha preocupación persoal por este tema. Preguntaría tamén se coñecen algunha consecuencia máis producida polo cambio climático, como: species extiction, diseases, landslides.

Logo poñería o seguinte vídeo, un corto animado algo impactante que trata sobre a pisada do ser humano na terra: https://www.youtube.com/watch?v=dWAAgY94kiM&t=11s

Despois, preguntaríalles que lles parece e se lles parece importante frear algunhas das cousas que se están a facer. 

Tamén preguntaría que podemos facer persoalmente para aportar o noso gran de area, e tamén se hai alguen que xa o fai ou que está decidido a empezar a facer algo concreto. Logo sacaría o tema das 3 r’s: reduce, rehuse and recycle. 

A continuación diríalles que se levantasen e preguntasen a 4 compañeiros que medidas toman eles para contribuír a este proceso e pediríalle a 4 persoas que compartiran os resultados.Por último, animaríaos a estes tres pasos, así como a facer compost aqueles que teñan a posibilidade.